Skip to main content

Openbare ledenavond Mantelzorg 16 april 2024

Op 16 april organiseerde TSB in samenwerking met Texels Welzijn en omring een geslaagde avond over mantelzorg. Adriaan Kranenburg (Omring) opende de avond met een korte lezing daarna werden Cobie Daalder en Maroucha Stolk (beide werkzaam bij Texels Welzijn) aan de zaal voorgesteld met een vraaggesprek. TSB organiseerde de avond omdat  almaar stijgende kosten en een personeelsgebrek in de gezondheidszorg (in de breedste zin van het woord)   het 'recht op zorg' steeds minder vanzelfsprekend maken.  Mantelzorg en informele zorg worden daarbij steeds vaker naar voren geschoven als deeloplossing. TSB wil onderzoeken welke rol de mantelzorg nu en in de toekomst kan spelen. Waar liggen de kansen ? Wat zijn de nadelen ? Welke opstekers  en welke obstakels ervaren de Texelaars die nu al mantelzorgen ? Wat gaat er goed  en wat kan beter en hoe moet dat dan ?



Klik hier voor het verslag over onze bijeenkomst over mantelzorg 

 

IMG 20240416 203412

 

 Waarom wil TSB een discussie over de inzet van mantelzorg ?

 In 2014  werd de zorg voor ouderen, mensen met beperkingen en de jeugdzorg  voor een groot deel overgedragen aan gemeenten. Gemeenten worden geacht de zorg zo zuinig mogelijk te organiseren. Ze moeten zorg inkopen bij zorgorganisaties en daarnaast willen veel gemeenten een deel van de zorg voor kwetsbare burgers overlaten aan het sociale netwerk van die burgers. In de tweede Els Borst lezing  (2013) sprak Margo Trappenburg over de verdeling van zorgtaken over professionals en niet-professionals (vrijwilligers, familieleden, buren en vrienden van zorgbehoevende burgers) en hoe met dit verdelingsvraagstuk om te gaan. Ze houdt een pleidooi voor een milde gemeente in tegenstelling  tot de strenge gemeente.

"Een strenge gemeente die voluit afkoerst op de participatiemaatschappij zegt tegen de burger: ‘het werk van professionals (ziekenverzorgende in een verzorgingshuis, activiteitenbegeleider voor senioren) kunnen jullie zelf ook, als jullie je best maar doen en er de tijd voor nemen. En als je er geen tijd voor hebt omdat je een voltijds betaalde baan hebt verdien je vast wel genoeg om zorg in te kunnen kopen.Er zullen vanzelf steeds meer bedrijven ontstaan waar je gezelschapsdames of geneeskundestudenten kunt inhuren voor een schappelijk bedrag. Als je zelf niet precies weet wat je nodig hebt aan hulp is er vast wel familie, een buurman of een vriend die je om raad kunt vragen.’ En in laatste instantie mag je een beroep doen op onze gemeente. Dan sturen we een ambtenaar naar je toe, die gaat kijken wat er aan de hand is, maar zal daarbij het belang van de gemeentelijke financiën scherp in het oog houden."  

"Een mildere gemeente zegt tegen de burger: jij zou misschien zelf ook best zelf wel kunnen leren hoe je op een vriendelijke, geduldige manier moet zorgen voor bejaarden met beginnende dementie. Maar we hebben betaalde ziekenverzorgenden die daar beter in zijn en we snappen dat jij ook nog een eigen leven hebt en op een andere manier je brood moet verdienen. Voor je dementerende moeder regelen wij dus betaalde hulp. Wij doen dat voor jou om morele redenen. Zorgtaken zijn heel oneerlijk verdeeld in de bevolking. De een krijgt een kind met ernstige beperkingen, de ander krijgt probleemloos drie gezonde dochters. De een ziet haar kind als adolescent geleidelijk zijn eigen weg vinden in het leven. De ander zit in de permanente wanhoop omdat haar zoon wordt getroffen door schizofrenie. De een heeft ouders die relatief jong overlijden, de ander heeft ouders die 95 worden met talloze kwalen en mankementen. We kunnen niet veel doen aan de onrechtvaardigheid van de natuur, maar we kunnen wel proberen om de daaruit voortvloeiende zorgtaken en financiële verplichtingen zo eerlijk mogelijk te verdelen."

" Een mildere gemeente erkent dat burgers zelf niet altijd weten wat voor hulp zij nodig hebben. Zo’n gemeente zorgt dat er wijkteams zijn van  professionals die naar mensen toe gaan om te kijken wat er aan de hand is en om vervolgens op verstandige wijze hulp te organiseren.  Het werken in teams zou het grote voordeel kunnen hebben dat gezinnen die kampen met een scala van problemen toch worden geholpen door één hulpverlener, omdat deze hulpverlener kan overleggen met collega’s in het wijkteam die met sommige problemen meer ervaring hebben, al dan niet op basis van specialistische training."

"Een mildere gemeente vindt het tenslotte een prettig idee dat er  professionals in die wijkteams zitten, niet alleen omdat zij ervaring hebben met en opgeleid zijn als hulpverleners, maar ook omdat zij de afwegingen op dit voor gemeenten nieuwe terrein kritisch zullen volgen, zodat gemeenten gedwongen worden goed na te denken over de voors en tegens van hun beslissingen."

Tot zover enige citaten uit de lezing van Margo Trappenburg.

Het zal duidelijk zijn dat TSB een milde gemeente wil

Dus waarom wil TSB dan toch de rol die mantelzorg en informele zorg kunnen spelen in de overname van zorgtaken van professionals bespreekbaar maken?  Dat heeft een  viertal redenen:

Ten eerste is de  overname van zorgtaken door mantelzorgers  reeds een realiteit. Opvallend  daarbij is dat de stem van zij die mantelzorgen en zij die de mantelzorg ontvangen daarbij weinig tot niet gehoord wordt. Tevens zijn er talrijke obstakels in de samenleving die het mantelzorgen moeilijk maken i.p.v. gemakkelijk. TSB vindt dat er juist mét en niet over mantelzorgers en zij die mantelzorg ontvangen, gepraat moet worden. TSB vindt ook dat als de samenleving iets verlangt van mantelzorgers daar iets tegenover moet staan zoals steun, advies en  vereenvoudiging van regels en wetgeving. 

Ten tweede ook al wordt er  vol ingezet op  het behoud van zorgprofessionals in zowel de opleiding als op het werk.  Dan nog zal er een personeelstekort zijn. 

Ten derde heeft de georganiseerde solidariteit in de verzorgingsstaat het nadelige effect dat het individu minder zelfredzaam is geworden  en geneigd  is om bij problemen  voor de oplossing al gauw te wijzen naar de Staat óf  een professional  onder het motto ' daar heb ik toch recht op' óf  'daar zijn ze toch voor'.  

Ten vierde wil TSB de georganiseerde solidariteit in de verzorgingstaat behouden. Dat klinkt tegenstrijdig met het derde punt, maar om de georganiseerde solidariteit in de verzorgingsstaat te behouden is begrenzing noodzakelijk! En daarmee zijn we weer uitgekomen bij het vraagstuk over de verdeling van zorgtaken over professionals en niet-professionals (vrijwilligers, familieleden, buren en vrienden van zorgbehoevende burgers).

 

Lees hier meer over mantelzorg

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!